Hoe het begon
In juni 2011 haalde ik mijn diploma aan het Institut Libre Marie Haps. Een paar maanden daarvoor, van februari tot mei, liep ik stage bij Blue Lines. En ik ben nooit meer weggegaan.
Het stond nochtans niet zo in de sterren geschreven: ik wilde aanvankelijk helemaal geen projectmanager worden. Alleen al de gedachte gaf me stress. Achteraf gezien totaal onnodige stress, want ik ben beetje bij beetje gaan houden van vertaalprojectmanagement.
Waarom ik bleef
De familiesfeer, gewoon. Ondanks de stellaire reputatie en de strenge kwaliteitseisen, voelde ik me vanaf dag één op mijn gemak bij Stef en Sofie, en dat is nooit meer veranderd. Mijn job is heerlijk allround: het ene moment sta ik in contact met klanten, het andere met vertalers en copywriters. En taal loopt bij mij door de aderen, dus ja.
Als ik dan toch iets moet bedenken wat ik niet zo leuk vind aan projectmanagement, dan maar telefoneren. Stuur mij maar een mailtje of een chatbericht. Ik pas me natuurlijk aan onze klanten, als zij liever bellen, dan bellen we gewoon, simpel.
Hoe ik in elkaar zit
Ik hou van structuur en ben ook wel een perfectioniste, en volgens mij is dat ook nodig met de kwaliteitsreputatie van Blue Lines, onze klanten verwachten niks anders.
Waar ik niet van hou: chaos en lawaai, daar krijg ik het benauwd van. Al ben ik wel gewend geraakt aan wat chaos: last-minute meertalige vertaalprojecten of complexe content opdrachten met krappe deadlines horen er gewoon bij.
Flexibiliteit heb ik on the job geleerd, geen enkel project verloopt nu eenmaal exact zoals gepland, dus je kan je daar maar beter op instellen. Net die complexiteit en onvoorspelbaarheid eigen aan projectmanagement hebben voor mijn persoonlijke groei gezorgd.
Fun fact: ik ben inmiddels ook fan van Mac. Dankzij Stef – mede-oprichter van Blue Lines – die me op een dag gewoon overtuigde.
Mijn leven buiten Blue Lines
Laten we starten met het belangrijkste en eigenlijk is het ook een beetje projectmanagement: ik ben mama van twee kinderen, Alice en Maxime. Die twee weten intussen al dat mama soms met haar neus in een vertaling zit, en soms ook met haar boots in de stal staat. En dat brengt me bij mijn derde kindje: mijn paard Faith. Ik denk niet dat ik zonder mijn paard en paardrijden zou kunnen.
Dat doet me aan iets denken: de naam van mijn eerste vennootschap is een samensmelting van 2 liefdes: mijn paard en vertalen. De combinatie is iets waar ik tot op vandaag – nog meer in tijden van AI – achter sta: mijn geloof in menselijke vertalers.
Als ik iets verder kijk, dan kan ik niet naast The Lord of the Rings. Ik was er zo aan verslingerd dat ik alle liedjes uit de boeken en films vertaalde… Vertalen ben ik trouwens al die jaren blijven doen in bijberoep, die liefde is echt nooit overgegaan.
Nog een liefde die nooit is overgegaan: die voor Tim, mijn levenspartner en papa van mijn kindjes. Hij was er al bij toen ik aan mijn stage bij Blue Lines begon, en hij steunt me ook nu door dik en dun in dit nieuwe avontuur.
Waarom ik de sprong waagde
Toen de kans zich aandiende om Blue Lines over te nemen, heb ik niet lang na moeten denken. Het was gewoon de enige logische stap. Blue Lines was intussen al lang geen gewone werkplek meer voor mij, eerder een deeltje van mezelf. Daarnaast geloof ik nog altijd dat menselijke vertalers hun plaats hebben, zeker in tijden van deze AI hype.
Terug naar het waarom: die overname was voor mij niet zozeer een strategische zet, maar een keuze van het hart: ik bouwde in al die jaren een persoonlijke band op met onze trouwe klanten, en met onze vertalers en copywriters die onze reputatie hielpen waarmaken. En daarnaast nog mijn diepe liefde voor taal en de kunst van het vertalen. Het was dus echt geen moeilijke keuze.
Mocht ik mijn DNA laten testen, dan zou Blue Lines er zeker deel van uitmaken. Ik acht me dan ook de gelukkigste onderneemster van de wereld, want de ster van Blue Lines blijft schijnen. Andere schipper, dezelfde koers: een tikkeltje koppig, crazy focus op kwaliteit, maar vooral menselijk. Blue Lines zoals mensen ons hebben leren kennen.